Uncategorized

Het grootste familieportret

Familie. Het blijft een kostbaar goed. Dat besef je je des te meer wanneer iemand overlijdt. Of dat nu iemand uit je eigen familie is of uit die van iemand die je lief is. Het blijven momenten waarop je je realiseert hoe vergankelijk het leven is. Hoe snel het voorbij gaat, dat je de tijd niet terug kunt draaien. Zo´n moment hadden wij afgelopen week toen de schoonvader van mijn schoonzus op slechts 71-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van de spierziekte ALS.

Wij prijzen ons gelukkig dat wij als gezin nog weinig mensen hoeven missen. Dat wij onze bruiloft krap twee maanden geleden mochten delen met onze ouders, broer, zussen, nichtjes, neefjes en beste vrienden. Ons familieportret, een dierbare en prachtige foto.

Deze post verscheen eerder op Quinnycaster.nl.

Bruidsfotografie, een vak apart

Vorige week stond fotograaf Anouk Raaphorst op de stoep. Onder haar label I Shoot Love maakte zij de foto’s op onze bruiloft. Slechts een krappe vier weken na de grote dag was ons album klaar. In een chique leren koffer was daar het boek dat onze dag niet beter had kunnen samenvatten. Kleurrijke composities, vintage zwart-wit en heel leuke details. Geen geposeerd, statig gedoe, maar spontaan, intiem, ontroerend en hier en daar een vleugje humor. Precies zoals we het van tevoren hadden bedacht, maar dan nóg beter, nóg mooier.

En dat alles deed Anouk op een bijna onzichtbare manier. Op sommige momenten, zoals in de kerk, merkten we niet eens dat ze er was. Bescheiden, lief en attent. Ze liet de mooie momenten zoals ze waren, kwam niet tussendoor voor een gekunsteld momentje. Op het strand maakten we tijdens slechts tien minuten zon en windkracht acht een prachtige shoot. Met luchtige vragen over onze openingsdans en knellende schoenen, zorgde zij ervoor dat dit fotomoment een van de leukste momenten van de dag werd. Mijn man en ik hadden ongecompliceerde lol en juist daarom zijn onze foto’s zo leuk, zo spontaan en vooral zo echt.

Leuk detail: Via Facebook krijg je amper een dag na de bruiloft al een sneak preview, een week later zet ze een heel leuke slideshow online en bij het trouwalbum krijg je alle foto’s op usb-stick, verpakt in een gezellig doosje met heel veel strikken. Zo kun je weken nagenieten van je bruiloft. Heerlijk!

I Shoot Love Fotografie bewijst dat bruidsfotografie een vak apart is. Ben je op zoek naar een fotografe die jullie bruiloft vastlegt zoals ‘ie is? Wil je niet alleen je prachtige jurk laten vastleggen, maar wil je dat jouw trouwreportage jullie verhaal vertelt? Dan is I Shoot Love wat ons betreft echt een aanrader!

Meer info over I Shoot Love? Bezoek de website!

Gratis hotspots Rotterdam – Overschie

We zijn alweer even onderweg als Quinnycasters, letterlijk en figuurlijk. Met eindelijk een beetje lente in zicht was uitdaging twee dan ook alles behalve vervelend: Vind gratis hotspots (en geen Hotspots) in jouw woonplaats. Eitje, dachten we. Rotterdam met zijn prachtige Coolsingel, kenmerkende Erasmusbrug en gratis toegankelijke Havenmuseum is eigenlijk al een geweldige plek op zich. Een beetje voor de hand liggend zijn deze drie hotspots wel. En echt kindvriendelijk? Het Havenmuseum is geweldig voor kleine piraten en waterratten, maar wel vanaf een jaar of vier. Fay vindt er nog weinig aan. Shoppen duurt haar te lang én kost met een beetje pech (of geluk) geld. Wij zoeken het daarom dichter bij huis. Gewoon in onze buurt. We wonen namelijk in het prachtige Overschie. Het is een van de oudste deelgemeentes van Rotterdam en lijkt het meest op een dorp. Mijn oma komt hier vandaan, mijn moeder groeide hier op en mijn man vroeg me aan de kant van de Schie ten huwelijk. Het is hier prachtig. Om te wonen, te spelen en te wandelen. Wandel met ons én onze Quinny Zapp Xtra mee door Overschie.

Sidelingepark
Het Sidelingepark is voor ons nog geen twee minuten lopen. Mooi geasfalteerd, dus heerlijk voor onze Quinny. Je vindt hier een kabel- en skatebaan, een klein speeltuintje en de leukste evenementen. Op de voorlopig laatste Koninginnedag genoten wij van live muziek, Fay van het gratis speelkussen en buurtgenootjes verdienden een zakcentje bij op de vrijmarkt. In de zomer vierden we tot vorig jaar de Paradie met artiesten als Kane, Roel van Velzen en Nick en Simon en op Hemelvaartsdag struinden we over de vlooienmarkt. Een gezellige plek, in het hart van Overschie.

De Schie
Vanuit het Sidelingepark lopen we langs de prachtige Schie met aan beide zijden prachtige bomen met kleurige bloesem. Er varen grote vrachtschepen en schattige plezierbootjes voorbij. Fay vindt het geweldig en zwaait vanuit haar wagentje enthousiast naar de mensen op het water. Met een mooi uitzicht op de kenmerkende Grote Kerk en Hoge Brug is deze wandeling eentje uit een sprookje. Ook hier zijn de paden geasfalteerd. De Quinny rijdt als een zonnetje. Door de oude Dorpsstraat langs kleine huisjes met ouderwetse gevel, langs het gratis museum Hoop doet Leven. Voor kleintjes niet zo geschikt, maar je kunt er wel terecht voor snoep uit grootmoeders tijd, mjam!

Speeltuin Schiewijk
Onze laatste hotspot ligt een beetje uit de route. We gaan er met de auto heen, want de Quinny past met geen mogelijkheid op de fiets. Met stip op één staat bij ons en vooral bij onze drie (stief)dochters speeltuin Schiewijk. Een grote, voor velen onbekende, speeltuin, verscholen vlak achter de snelweg (Voor de kenner: vlak achter de Mercedes Benz-flat!) Zand, hoge glijbanen, kruiptunnels, kabelbanen en met een beetje mooi weer een pierenbadje. Je kunt er voor heel vriendelijke prijsjes koffie, fris en zakjes snoep kopen en er staan heerlijke luierstoelen voor papa en mama. In de winter worden er theaterlessen georganiseerd, in de zomer vieren ze feest met een draaimolen en mierzoete suikerspinnen. Fijn detail: De liefste vrijwilligers van Overschie houden een oogje in het zeil. Toegang is niet helemaal gratis, maar een luttele €0,50 cent is toch bíjna gratis (en dat telt ook, vinden wij).

Moe, maar voldaan sluiten we onze reis door Overschie af. Dan valt toch weer op hoe makkelijk de Quinny Zapp Xtra inklapt. Compact als hij is past hij gemakkelijk in de kofferbak. Als stadsmens had ik liever gehad dat hij ook op de fiets paste, maar ik lees zojuist op Twitter dat een van mijn mede-Quinnycasters dé tip heeft om dat voor elkaar te krijgen. Dat bewaren we dan maar voor uitdaging drie!

Leve mama Máxima

Prachtig. Dat vond ik van Koninginnedag 2013. De allerlaatste voorlopig. Eentje met mooie woorden, beeldige jurken en emotionele momenten. Want ja, ook wij zaten in oranje shirts en met tompoucen op tafel voor de televisie. We zwijmelden weg bij de historische troonswisseling en struinden tussendoor de lokale rommelmarkt af.

En hoewel Máxima de show steelde, werd mijn aandacht vooral getrokken door haar drie dochters. Die daar zo keurig zaten en wuifden als dat van hen werd verwacht. Die stiekem tussendoor ook gaapten, zoals ‘gewone’ kinderen doen en die onder mama’s mantel de warmte zochten op een koude, winderige boot op het IJ. Geen onvertogen woord, geen gehuil en geen gesjor aan mama’s rok. En dat terwijl hun papa en mama zo dichtbij zijn, terwijl zij alledrie nog zo jong zijn. Van Dale noemt dit gedrag ook wel ‘voorbeeldig’.

Ik denk aan mijn eigen kleintje en aan onze bruiloft, krap twee weken geleden. Mijn eigen kroning, tot ‘de vrouw van’. Tijdens de voorbereidingen dachten we lang na over Fay en de lange en drukke dag die komen ging. Iedereen die ons lief is en op kan passen zou er die dag bij zijn. Een vreemde zagen we niet zitten en diep in ons hart wilden we ons gezin compleet op deze bijzondere dag. In haar prachtige witte prinsessenjurk met babyroze strik zou zij, op mama na, de mooiste zijn. En de liefste, en de makkelijkste. Althans, dat hoopte ik. Voor mezelf, voor haar papa, maar ook voor opa en oma die een oogje in het zeil zouden houden.

Mooi was ze, lief ook, maar makkelijk zeker niet. In tegenstelling tot de echte prinsesjes gisteren, dartelde Fay vrolijk rond door ’t Readthuys en de kerk. Vrolijk schreeuwend dat wij haar papa en mama zijn. Als ik niet op haar (probeer te) reage(e)r(en), roept ze dwingend mijn voornaam. Mijn vader doet verwoede pogingen haar op schoot te houden, m’n broer lokt haar met rozijntjes die ze niet moet, ik neem haar in mijn armen, ondanks mijn knellende torselet. Niets helpt. Pas na de kerkdienst kan ik het loslaten, kan ik haar loslaten en het beeld in mijn hoofd dat ze voorbeeldig blijft zitten. De gasten lachen om haar, de dominee preekt onverstoord verder, onze prinses heeft een ondeugende big smile op haar gezicht.

Met mijn bruiloft nog vers in het geheugen, krijg ik gister dan ook diep respect voor Amalia, Ariane en Alexia maar nog meer voor hun moeder. Haar kroost zit daar op deze historische en heel lange dag toch maar netjes bij. ’s Ochtends bij die belangrijke handtekening, ’s middags in de kerk en ’s avonds op de boot. Ik vind het bijzonder. En natuurlijk snap ik best dat Fay pas twee is, dat de drie prinsesjes wellicht gedrild worden en in een heel andere wereld opgroeien dan de gemiddelde kleuter, dat het voor de meisjes wellicht ergens ook zielig is om te leven in een gouden kooi. Maar toch. Onze nieuwe Koningin weet drie onvoorspelbare kinderen op een heel liefdevolle manier te temmen in een strak, maar ceremonieel zo prachtig keurslijf. En wat deden de drie kleintjes dat goed. Leve Mama Máxima!

Kieskeurig zijn (of niet)

Twee weken geleden stapten mijn man en ik in het huwelijksbootje. Het was op ongeveer hetzelfde moment dat ik door een klasgenootje van vroeger gewezen werd op een vacature op het kinderdagverblijf waar zij zelf werkzaam is. Een communicatie-marketing medewerker voor maximaal twee dagen in de week. Leuke business, prima te combineren met het moederschap, goed bereikbaar op de fiets. Tussen jurk afpassen en taart bestellen door stuurde ik vol enthousiasme mijn cv en motivatiebrief. Ik vermeldde er nog maar even niet bij dat ik 3,5 maand zwanger was…

Diezelfde middag kreeg ik al een enthousiaste mail terug. Ze vonden mijn cv en werkervaring interessant en zouden me binnenkort uitnodigen voor een gesprek. Wanneer precies konden ze nog niet aangeven, ze wilden eerst de reacties afwachten. Prima, dacht ik!

Na een prachtige, onvergetelijke bruiloft knepen we er een weekje tussenuit. Met Fay een heerlijk weekje weg van de stress die trouwen en werkeloosheid heet. We genoten volop. Van het weer, van onze (b)engel en van elkaar. Totdat mijn iPhone trilt. Het is het kinderdagverblijf waar ik anderhalve week geleden gesolliciteerd heb. Dat ik aanstaande donderdag op gesprek mag komen. Ik antwoord dat ik dolblij ben, maar vraag heel beleefd of de afspraak naar maandag kan worden verplaatst in verband met mijn huwelijksreis. De stemming slaat meteen om. De vrouw aan de andere kant van de lijn lijkt oprecht beledigd. Het blijft even stil en vervolgens sluit ze het gesprek af dat ze me dan in het archief houden. ‘We moeten immers gewoon verder met de procedure.’

Ik betrap mezelf erop dat ik overrompeld ben door wat er zojuist is gebeurd. Ik ben teleurgesteld, maar ook wel een beetje geïrriteerd  Ik leek een goede kandidaat tot ik niet op het door hun gekozen tijdstip kan verschijnen. En dat terwijl de datum, of in ieder geval, de week waarin deze gesprekken zouden worden gehouden mij volledig onbekend was. Of ben ik zelf niet dankbaar genoeg en heb ik in deze tijd van financiële crises het recht niet om niet te kunnen? Moet ik blij zijn dat ik überhaupt word uitgenodigd en moet ik alles op alles zetten om toch te gaan? Het houdt me, twee weken na dato, nog steeds bezig. Niet zozeer voor deze ene functie, maar meer in het algemeen als het gaat om het vinden van een nieuwe baan. Misschien mag je niet kieskeurig zijn? Of moet je dat juist wel zijn, omdat je daarmee aangeeft waar je voor staat? Ik vind het een lastige, maar uitdagende klus. Op naar de volgende sollicitatie!

Deze post werd eerder gepubliceerd op FourMonths.nl.

De (on)zin van Twitter

Sinds mijn ontslag in februari begeef ik me weer met enige regelmaat op mijn persoonlijke Twitter-account. Het is een stukje tijdverdrijf, nieuwsgierigheid én een goede manier om de laatste vacatures te spotten. Ik doe bijna dagelijks een rondje #vacature en kijk een aantal keer per dag of er nog een leuke Tweet tussen staat. Toch betrap ik mezelf na elk bezoek op een onbevredigend gevoel, soms zelfs tot irritatie aan toe. Ik word bedolven onder Tweets over de bijna bij iedereen gelijke waan van de dag, nieuws dat ik ook al las op internet, hoorde op de radio en zag op tv. Instanties die niet begrijpen hoe Twitter werkt en veertig keer dezelfde vacature retweeten. Bedrijven en mensen die alleen zichzelf promoten en nooit iets melden waar ik ook echt iets aan heb. Maar wat doe ik zelf eigenlijk? Ook niet meer dan dat. Ik kijk naar mijn Tweets van de laatste twee maanden en kom toch ook niet veel verder dan berichten over de poppenkast die ‘pausverkiezing’ heet, promotie van mijn eigen blog / columns en de vraag of iemand nog leuke vacatures voor me heeft.

Interessant doen om het interessant zijn
Hoewel ik zowel zakelijk als privé ervaring heb met het inzetten van Twitter, heb ik eigenlijk al sinds mijn allereerste account ruzie met Twitter. Ik vind het net niks. Misschien is het de beperkte ruimte die voor mij de kracht van dit medium beperkt. Dat je bericht eigenlijk altijd te oppervlakkig blijft om echt iets waardevols te roepen?

Ik probeer te achterhalen wat de (on)zin van Twitter is. Is Twitter niet een medium om interessant te doen alleen maar om interessant te zijn? Of kun je er ook daadwerkelijk iets uit halen? Volg ik gewoon geen interessante mensen of moet ik Twitter gewoon zien als ‘just for fun’ in plaats van een interessant en waardevol medium? Is het anders als je Twitter gebruikt als bedrijf?

‘Ik doe maar wat’
Ik denk terug aan een lezing op het Mediafacts Uitgeverscongres van Grazia-hoofdredacteur Hilmar Mulder die vol trots, maar zonder echte strategie vooraf, vertelde over haar succesvolle inzet van Twitter. Ze deed maar wat en had binnen no-time duizenden volgers (16.097 om precies te zijn). Ik volg haar en haar magazine sinds die ene presentatie. Hun geheim? Niets spannends. Regelmaat, celebrity-waan-van-de-dag en teasen, maar qua inhoud geen hoogstaande literatuur of wetenschap. Wat ze er wel mee bereikt? Een substantiële groei in het aantal bezoeken aan Grazia.nl.

Klaagmuur
Twitter is een (inter)nationale klaagmuur, maar wel een die verbindt. Ooit wel eens tv gekeken met Twitter op je tweede scherm? Het maakt tv kijken serieus veel leuker, vooral als je alleen op de bank zit. Jubelen over het Nederlands elftal of gieren om majorettende meisjes op RTL4, die van het podium afkukelen. Klagen over de app van #weetikfail die wederom niet werkt. Heerlijk. En terwijl ik verder nadenk over wat Twitter nu eigenlijk is, kom ik tot een geweldige anti-climax: Twitter is social. Niets meer, maar zeer zeker ook niets minder. Gewoon lekker met elkaar. Met de mensen die je leuk en interessant vindt. En daarnaast een visitekaartje voor jezelf afgeven? Laten zien wat jij in huis hebt? Waarom ook niet? Voor sociale interactie heb je immers niet alleen die ander nodig, maar ook, of misschien wel juist, jezelf.

Baan gezocht (met dikke buik)

Wendy Baan schreef er deze week al een column over: Een baan vinden als moeder. Het bleek een ware opgave of, zoals Wendy het zelfs noemde, een “handicap”. En daar zat ik op de bank hevig ja-knikkend ter bevestiging van haar verhaal. Ik kon er helemaal in meegaan, herkenning alom. En hoewel de column van Wendy eigenlijk genoeg zegt, doe ik er vandaag nog een schepje bovenop: Een baan vinden als moeder én zwangere. Want een paar dagen nadat ik eind februari mijn baan verloor, waren daar de twee prachtige streepjes op de zwangerschapstest. Ik bleek vijf weken zwanger van ons tweede wonder. Gepland en zo welkom, maar zo dubbel en lastig nu zowel manlief als ik geen werk hadden. Hoewel ik mijn best deed mijn baan onder protest te behouden, moest ik toch op zoek naar iets anders.

Ik vroeg vrienden om raad, liet me adviseren door mijn schoonzus die arbeidsjuriste is en discussieerde avonden lang met mijn man. Officieel mag een werkgever je er dan niet op beoordelen en officieel gezien hoef je pas met zes maanden zwangerschap je werkgever op de hoogte te stellen, echt een lekker begin van je nieuwe baan is het niet als je dit soort informatie verzwijgt. Ik besloot mijn zwangerschap in de brieven achterwege te laten en nam me voor het tijdens sollicitatiegesprekken pas aan het eind te vertellen. Dan gaf ik mezelf in ieder geval de kans om te laten zien wat ik in huis heb.

Zonder financiële zekerheid ben ik op m’n slechtst. Tel daar de hormonen en bruiloft-stress (over een maand) bij op en een fikse woordenwisseling was het resultaat. ‘Ik ben gewoon gehandicapt’, riep ik uit. Om me op hetzelfde moment intens schuldig te voelen over mijn zojuist gedane uitspraak. Ik was binnen een maand zwanger, had het hartje al zien kloppen…Hoe kan zo’n wonder in godsnaam een handicap zijn?

Inmiddels ben ik tien brieven en drie gesprekken verder. Vanmiddag had ik een tweede gesprek. Voor een fulltime functie. De functie is fantastisch, de mogelijke collega’s spreken me ontzettend aan, maar het is wel vijf dagen in de week. Iets wat ik me niet voor had gesteld bij een gezin. Maar nood breekt wetten. Ik heb straks twee kleintjes, twee stiefkinderen, een man en twee onverkoopbare huizen. Ik vecht voor wat het waard is, met of zonder dikke buik, met of zonder handicap.

Ondanks mijn vechtlust blijft het frustrerend dat je arbeidskansen zo beperkt worden als moeder en/of zwangere. Is het moederschap niet de ultieme ervaring als het gaat om betrokkenheid, verantwoordelijkheid, aanpassings- en inlevingsvermogen? Zijn wij niet de meest geschikte multi-taskers en kunnen wij niet als de beste plannen? Kunnen wij niet, juist door onze kinderen, meer diepgang geven aan een groep mensen? Ik denk van wel.

Over een half uur neemt mijn mogelijk nieuwe werkgever een beslissing. Het gaat tussen mij en een niet-zwangere. Ik bleef over na een selectieprocedure van tientallen kandidaten. Ik hoop dat mijn mooie, tien weken jonge hummeltje vandaag mijn engel is. Hoewel de arbeidsmarkt er wellicht anders over denkt, ik zal je nooit meer bestempelen als een handicap. Zoals Wendy schreef: jij en je zus zijn de fijnste collega’s die er zijn. Zonder twijfel bestaat er geen mooiere baan dan het moederschap (op de voet gevolgd door die leuke baan als Senior Communicatie-adviseur…).

[Een uur na het schrijven van mijn column werd ik helaas toch afgewezen…]

Deze column werd eerder gepubliceerd op TipsWerkendeOuders.nl.

Rust, mijn grootste wens

Naar aanleiding van de blog van mijn oud-collega Frances Vermeeren waag ik me op deze tweede lentedag van het jaar aan mijn wensenlijstje. Ik zou een lijst kunnen maken van mijn geliefde Rotterdam tot aan het voor mij onbekende Tokio. Er zou geen eind aan komen. En daar voel ik me eigenlijk best schuldig over. De Facebook-groep ‘Wensenlijstje‘ van initiatiefneemster Rosanne Raubun is een prachtig, belangenloos initiatief van mensen met heel concrete, maar eenvoudige wensen. Door je wensen aan elkaar kenbaar te maken, kunnen we elkaar kosteloos verder helpen. Dat is het idee.

Enigszins ontroerd lees ik over een boekenbon, een like van een Facebook-pagina of een ongecompliceerde fotoshoot. En daar zit ik dan. In een vreselijk roze huispak, in bed met m’n haren door de war en met een laptop op schoot. Mijn wensen? Rust in m’n kop en in m’n leven. Na een faillissement inclusief bedreigingen, een vervelend arbeidsconflict en andere ellende zitten zowel ik als manlief sinds twee weken geleden werkloos thuis. Ons huis telt 60m2, ons gezin telt 3 kinderen. Tel daar drie katten, twee onverkoopbare huizen en een minimale ww bij op en mijn chaos is compleet.

Zonder financiële zekerheid ben ik op m’n slechtst. Na twee weken zielig zijn, shockeert die gedachte me eigenlijk. Ik heb een gezonde, vrolijke dochter, heb een dak boven m’n hoofd en kom geen eten of drinken tekort. Waarom kan mijn wensenlijstje niet bestaan uit de simpele vraag om te mogen gastbloggen? Om wekelijks een column te kunnen schrijven? Of om een eenvoudige Facebook- en Twitter-omslag te laten ontwerpen die past bij mijn blog (die ik al veel te lang heb laten liggen)? Ik heb voldoende in te brengen: uitgebreide kennis van online communicatie, e-commerce en sociale media. Ik schrijf columns en door mijn graad in de Nederlandse taal ben ik een prima eindredacteur.

Ik bezoek de Facebook-groep nog eens, laat wat traantjes en zie opeens mijn rust: Mijn wensenlijstje mag dan misschien wat uitgebreider en materialistischer zijn dan die van de gemiddelde bezoeker, het is wel een prima afstreeplijstje voor de komende periode!

Mijn wensenlijstje ziet er ongeveer zo uit:

  • Een leuke baan op het gebied van communicatie, 24 – 32 uur per week, regio #010
  • Een grotere woning met een vaste slaapplaats voor alle kids
  • Mogelijkheid om te gastbloggen over het moederschap, ondernemerschap en/of social media
  • Mijn eigen blog nieuw leven inblazen
  • Basis-training Photoshop
  • Nieuwe freelance-opdrachten scoren vanuit mijn bv Lire La Suite Communications

Wat ik jou te bieden heb? Check mijn LinkedIn of lees mijn tweewekelijkse column op TipsWerkendOuders.nl. Ik schrijf graag iets voor of over jou. Gratis en voor niks. Gewoon, omdat dat mijn allergrootste wens is. Tot snel?

Mama vindt alles

Mijn lief is een echte man. Laat het liefst alles achter zijn bescheiden kont slingeren, om de dag erna te vragen waar zijn iPad, sleutels of sportschoenen zijn gebleven. Tel dat op bij zijn twee dochters die op hem lijken en een peuter van anderhalf die dagelijks een wedstrijd doet hoeveel speelgoed er onder de bank past en de chaos is compleet.

En daar houd ik nou precies níet van, van chaos. Losse rotzooi maakt me zenuwachtig en eens in de maand mest ik het hele huis uit. Ik weet precies waar alles ligt en vind altijd alles terug (oké, bijna altijd…mijn toegangspas van kantoor ben ik nog steeds kwijt).

Man en kinderen drijf ik meer dan eens tot waanzin. Niet alleen omdat ik ze achter hun broek aanzit, maar temeer, omdat ze altijd moeten zoeken naar waar hun spullen na de reorganisatie nu weer terecht zijn gekomen. Na een kleine twee jaar samenwonen, hebben ze het dan ook opgegeven. Als ze wat zoeken, vragen ze (stief)mama. Die vindt alles. De etui met gelpennen, het opzetstukje van de fietspomp en de TomTom die al zo lang zoek was: ik vind ze terug als een ware Sherlock Holmes. Mijn man wil daar nog wel eens over in discussie gaan. Vindt het moeilijk toe te geven dat ik hierin nu eenmaal beter ben dan hij.

Tot tweede kerstdag. Wanneer meneer zijn telefoon én portemonnee op het dak laat liggen om vervolgens de snelweg op te rijden. Als we bijna in Den Haag zijn, trekt hij wit weg. Langzaam dringt het tot hem door dat zijn mobiel en pasjes ergens tussen Rotterdam en Rijswijk slingeren, in plaats van in het bakje in de middenconsole van de auto. Met een niet nader te noemen, maar veel te hoge snelheid keren we om. Hulde aan de app Find my iPhone, want met een slim trucje en een groen knipperend bolletje vinden we de telefoon aan het begin van de oprit. Oké, hij is wat krassen rijker, maar alles werkt nog naar behoren. Deel twee van de zoektocht verloopt een stuk moeilijker. We rijden op en neer, lopen driemaal de wijk rond als echte speurhonden, maar zonder resultaat. We vragen de bezorger van de Chinees beneden om extra op te letten en besluiten de portemonnee na twee uur in de ijzige kou officieel als verloren te beschouwen.

En dan rijden we de snelweg op. In een flits zie ik daar een leren hoopje liggen en roep verrukt dat manlief moet stoppen. Hij verlaat de snelweg, rijdt de ventweg op en als ik me door de modder en over de vangrail heb gewerkt (ik sta nu dus óp de snelweg), verschijnt er een zelfgenoegzame grijns op mijn gezicht. Daar ligt zijn portemonnee. Met verspreid over de berm de inhoud. Ik trek me niks aan van mijn net gekrulde haren, zorgvuldig aangebrachte make-up, te strakke broek en veel te dure suède laarzen. Als een soepele atleet klim ik met gevaar voor eigen leven heen en terug over de vangrail, mijn buit aan pasjes verzamelend. Als ik na een uur met mijn voeten in de modder terug de auto in stap, lach ik tevreden: Weer een discussiepunt van de lijst. Vanaf vandaag is het officieel. Mama vindt álles terug.
(We kwamen er thuis overigens achter dat er toch één van de tien zoekgeraakte pasjes is achtergebleven langs de A13…De vinder zal worden beloond!)

Deze column werd eerder gepubliceerd op TipsWerkendeOuders.nl.