Werk

Onderbuikgevoel

Aan het werk op de pier in Scheveningen

“We spend a lot of time designing the bridge, but not enough time thinking about the people who are crossing it.”

– Dr. Prabhjot Singh, Director of Systems Design at the Earth Institute

Drie maanden geleden werd ik door ANWB Reizen gevraagd of ik deel wilde nemen aan een project. Met een zogenoemd multidisciplinair team een nieuwe propositie ontwikkelen rondom het thema stedentrips. Samen met Inkoop, Marketing en Directie een traject van 12 weken, 6 sprints met als afsluiting een pitch event in het FOX Theater in Hoofddorp. Strategiemakers uit Amsterdam zou het project begeleiden. Vanuit mijn online expertise zei ik volmondig ja. Vol goede moed, maar zonder enig idee wat ons te wachten stond, startten we drie maanden geleden met elkaar.

Van voorstelrondje naar pitch

Wat begon met een voorstelrondje (sommige collega’s hadden elkaar nog nooit gezien) eindigde gister met een pitch voor alle directeuren van ANWB Reizen, inclusief een voorbereidende presentatie-training van acteur Mimoun Oaïssa. En we stonden er met zweethandjes, maar wel als team. Met trots.

Strategiemakers liet voorafgaand aan de pitches zien hoe we hebben gewerkt en vatte het samen onder de noemer ANWB Reizen Accelerator. Feitelijk een combinatie tussen Design Thinking en Agile werken. Een manier van werken waarbij je start bij de gebruiker: wat zijn de pijnen? Waar hebben ze behoefte aan en hoe kunnen wij daar als ANWB op inspringen? Dat betekende op onze elektrische fietsen naar de pier van Scheveningen en mensen interviewen. Gewoon willekeurig mensen eruit pikken. De quotes en inzichten op kilo’s post-its schrijven, bundelen, bediscussiëren en door naar het volgende experiment. En echt, dan gaat er, hoe cliché ook, een wereld voor je open…

Valideren (of niet)

Bij Design Thinking wordt het welbekende onderbuikgevoel meteen de deur gewezen: aannames worden in sprints van twee weken middels experimenten gevalideerd (of niet). En zo bouw je dus een business case die volledig aansluit bij je doelgroep. Die zorgt dat je van tevoren al heel precies weet waar en wanneer je relevant kan zijn. En als je dan verschillende disciplines bij elkaar zet, voer je soms pittige, maar oh zo nuttige discussies. Iets met de som der delen enzo.

Als je het als buitenstaander leest, klinkt het simpel vragen aan de doelgroep wellicht als een open deur. Maar voor iemand die vijf dagen per week achter een computer zit, was dit toch een wonderbaarlijk kwartaal.

The day after…

En nu is het the day after en zit ik toch een beetje met een kater op kantoor. Het was drie maanden keihard werken, naast de reguliere werkzaamheden. Dat betekende ook wel eens met een zucht naar kantoor. Maar nu is het traject afgelopen, hebben we volgende week alleen nog een retro met elkaar en zit ik weer hier. Achter mijn bureau. Maar wel met een bak (zelf)kennis, nieuwe collega’s in mijn netwerk en een blijvende allergie voor het soms zo misleidende onderbuikgevoel…

Gewoontedier

Op het werk is er onlangs nogal wat veranderd. Twee afdelingen zijn samengevoegd. Iedereen behoudt zijn baan, maar we gaan voortaan verder als één. Verandering. Het is interessant om te zien wat dat in mensen losmaakt. De een staat te springen, dorstig naar vernieuwing. De ander springt in de blinde paniek-modus, want alles wordt anders en het was toch goed zoals het was.

Met migraine in bed

Nu hoor ik zelf van nature helaas toch een beetje tot de laatste groep, met dien verstande dat ik écht wel weet dat met stilstaan nog nooit iemand de oorlog heeft gewonnen. Dus probeerde ik mezelf vanaf dag 1 te overtuigen dat het allemaal wel goed zou komen. Dat het ook heel veel nieuwe kansen biedt. En ik moet zeggen dat ik daar best enthousiast van werd. Maar toen we eenmaal de kick-off sessie in december hadden en ik aan het einde van de dag met migraine in bed stapte, werd het pijnlijk duidelijk dat mijn hoofd (en lijf) heftig reageerde op die nieuwe samenstelling van mensen.

Onwennig

Inmiddels zijn we precies een maand verder. En nee, ik ben nog niet helemaal waar ik wezen moet. Een verstikkende bewijsdrang maakt zich, net als in het begin van mijn loopbaan, van mij meester. Een rare kronkel, want ik deed en doe mijn werk nog steeds zoals altijd: goed, vol energie vooruit en met een kritische blik. En dat wordt gewaardeerd. Ook dat weet ik. Maar toch voelt het nog een beetje als de eerste weken in ons nieuwe huis: het is geen thuis. Alles is wat onwennig, je herkent niet alle geluiden en je moet even aftasten welk burenvlees je in de kuip hebt.

Bijna thuis

Maar om de vergelijking met dat nieuwe huis maar even door te trekken: ruim drie maanden na de verhuizing ben ik zo blij als een aap. Toen we er net in zaten, zei ik angstig tegen manlief: is dit nu echt het huis waar we oud willen worden? We hingen nog wat foto’s op, bestelden een maand later gordijnen en inmiddels ligt er een groen kleed in de zithoek. Kortom: we hebben onze nieuwe routine in dit grotemensenhuis gevonden. En dus kijk ik nu naar mezelf op kantoor. Met een beetje schaven, kneden en bewegen komt dit gewoontedier vast snel weer thuis…

Is jouw glas half leeg?

Half vol of half leeg?

De allergie van de een is de kwaliteit van de ander…

Focus op missers of genieten van successen?

Ik ben er zo een. Iemand waarbij het glas vaker half leeg is dan half vol. Op mijn werk bij de ANWB loop ik daar nog al eens tegenaan. Zoals vandaag bijvoorbeeld. De details zal ik je besparen, maar ik focus op dat soort momenten op de missers in plaats van op de successen. Jasper volgt sinds kort een coachingstraject. En hij kwam maandag thuis met deze stelling: ‘de allergie van de een is de kwaliteit van de ander’. Da’s even een doordenkertje. Want wat betekent dat dan voor mijn lege glazen? Wat is de kwaliteit van ’s avonds piekeren op de bank over al de dingen die beter konden in plaats van heerlijk ontspannen genieten van alles wat je vandaag hebt bereikt of af hebt gekregen? Naast dat het bijzonder vervelend is voor je omgeving en dodelijk vermoeiend is voor jezelf, ligt er volgens deze theorie toch iets positiefs aan ten grondslag. Het duurde even om dat in te zien, maar het is realisme, geloof ik.

Een half leeg glas kan óók fijn zijn

Ik zie wat beter kan, durf openlijk toe te geven dat er nog veel te winnen valt. De uitdaging is alleen om dat te blijven afzetten tegen de successen. Om ergens in het midden uit te komen. Iets wat, en daar is de open deur, realistisch is. Voor Jasper geldt dat juist andersom. Zijn glas lijkt soms zo vol dat hij in plaats van positief neigt naar naïviteit. Iets waar ik als realist soms heftig op reageer. Zet ons bij elkaar en je kunt veel van elkaar leren (en je maakt een goed team): ik neem wat van zijn positiviteit en kom van mijn pessimisme weer terug in het realisme. En andersom. Hij neemt wat van mijn realisme en komt weer terug bij zijn kwaliteit. Terugkijkend op vier hele heftige jaren, is dit misschien wel waarom we de sterkste stormen hebben doorstaan. Omdat we elkaar aanvullen waar we zelf tekort schieten en omdat we samen sterker zijn dan de som der delen. Omdat we samen een glas vullen. Tot de rand toe gevuld.

Het Kwaliteitenspel

Vond je de stelling van Jasper interessant en leuk om over na te denken? Kijk dan eens naar ‘Het Kwaliteitenspel’ van P. Gerrickens. Het spel bestaat uit 140 kaarten met daarop karaktereigenschappen. Op de ene helft staan woorden die kwaliteiten aanduiden, bv. betrouwbaar, flexibel. Op de andere helft staan woorden die vervormingen (of valkuilen) aanduiden, bv. arrogant, chaotisch. Zo leer je elkaar kennen, maar ook hoe mensen jou zien en wat je struikelblokken en sterke kanten zijn. Je kunt het onder andere bestellen bij Bol.com (27,95).

Bijna happy working mom

Sinds een paar weken werk ik als interim marketeer bij de ANWB in Den Haag. Om het gezin ’s ochtends op gang te krijgen, sta ik om stipt zes uur naast m’n bed. Hoewel we de eerste week nog iets weg hadden van die spreekwoordelijke kip zonder kop, zijn we inmiddels binnen een krappe anderhalf uur ready for take off.

Multitasking in het donker

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik van die anderhalf uur een half uur voor mezelf nodig heb. Een douche om die vreselijk ik-kom-uit-mijn-warme-bed-kou te verdrijven, mascara om mijn wimpers van blond naar zwart te toveren en een snelle vlecht of hete stijltang om mijn postnatale haardos te temmen. Ik sta hierdoor ruim drie kwartier eerder op dan de rest van het gezin en dus sluip ik van zes tot kwart voor zeven op m’n tenen door de slaap- en badkamer. In het donker. Omdat ik mijn man en kinderen nog even lekker wil laten slapen. Omdat ik het stiekem wel fijn vind om in stilte mijn eigen gang te gaan. Als een echte pro pak ik zonder te kijken de juiste outfit met bijpassende sieraden, ik vis op de tast mijn mascara en blusher uit mijn overvolle tas. Terwijl de stijltang opwarmt, maak ik het ontbijt. Terwijl mijn mascara droogt, kleed ik Fay aan. Ten slotte Beau uit de pyama en in de kleren en mama is klaar om te gaan.

Clown met gothic ogen en voelsprieten

In de auto werk ik mijn ontbijt weg en om kwart voor acht parkeer ik netjes de auto voor de deur van de ANWB. Nog voor achten zit deze werkende mama achter haar bureau. Ik zet m’n computer aan, haal ondertussen koffie en werp dan voor het eerst sinds het opstaan een blik in een spiegel bij daglicht. Enigszins geschokt staar ik naar een soort clown met gothic ogen en voelsprieten op het hoofd. Mijn mascara zit niet alleen op mijn wimpers, maar vooral ook daarnaast, mijn blusher is bijzonder enthousiast aangebracht en mijn haar is statisch. Driftig boen ik mijn gezicht, maak mijn haar nat en draai het in een knot. De clown is verdwenen, mijn eigen ik kijkt me in spiegelbeeld aan en ik grinnik. Ik ben bijna weer gewend aan het leven als happy working mom…maar nog niet helemaal.

Keuzes maken

Sommige dingen weet ik heel zeker. Dat ik werken belangrijk vind en dat ik houd van zekerheid bijvoorbeeld. Maar ik ben ook een een enorme twijfelaar. Zo erg dat het me soms in de weg staat. En dat beet me tijdens mijn zoektocht naar werk lelijk in mijn kont. Tot twee weken geleden leek het maar niet te lukken om van sollicitatiebrief naar sollicitatiegesprek te komen. Ik stuurde soms wel vijf brieven per week waar een afwijzende of helemaal geen reactie op kwam. Na een creatieve slinger aan mijn cv te hebben gegeven en van tevoren alvast persoonlijk contact te zoeken met de mogelijke werkgever leek het tij eind december te keren. Ik scoorde opeens vier gesprekken tegelijk. Een tijdelijke rol met redelijke vergoeding, een vaste rol voor slechts twee dagen, een vaste rol en echt mijn droombaan en een open sollicitatie via een bekende.

Blij met deze kansen in het vooruitzicht ging ik op gesprek bij de tijdelijke rol en maakte ik een pittige, maar uitdagende competentie- en intelligentietest. Het eerste gesprek is meteen raak. Ik kan bij de ANWB aan de slag in een rol die me ontzettend leuk lijkt. Voor vier maanden. Dat betekent vier maanden schrijven en mezelf ontwikkelen, vier maanden inkomen, vier maanden geen eindjes aan elkaar knopen en voorlopig niet hoeven aanhikken tegen de bijstand (want ja, in dat stadium bevonden wij ons). Maar zo blij als ik ben als Yvonne van USG me met het positieve bericht belt, zo erg slaan de twijfels toe als ik ophang. Wat doe ik met de andere gesprekken? Is deze tijdelijke rol wel de beste keuze? Voor m’n carrière, voor m’n gezin, voor mijn twee lieve kinderen die al zoveel hebben moeten inleveren. Ik blijf twijfelen tot ik er letterlijk ziek van wordt en de open sollicitatie moet afbellen. Ik probeer mezelf via een onhandige blog te overtuigen dat ik de beste keuze maak, met de droombaan en open sollicitatie nog altijd in mijn achterhoofd. Ik houd de twijfels voor mezelf. Totdat ik te laat ben. Totdat ik mijn gesprekspartners voor niets naar Rotterdam laat komen, totdat ik een goede bekende en haar vriend laat zitten door niet terug te bellen voor een nieuwe gespreksdatum.

Al maanden op zoek naar kansen en ze dan zo verspelen door de twijfels. Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan. Stom. Niet professioneel. Onhandig. Confronterend. In de hoop dat de personen in kwestie mijn excuses aanvaarden, heb ik mijn lesjes wel geleerd: Een keuze is altijd beter dan géén keuze. Je twijfels op tafel leggen is beter dan ze binnen houden. En eenmaal je keuze gemaakt? Ervoor gaan en op jezelf vertrouwen.

Onder de panne(n)

In februari van het afgelopen jaar verloor ik met zeven weken zwangerschap mijn baan. Het inmiddels failliete bedrijf waar ik werkzaam was vond Communicatie niet langer nodig en zo stond ik misselijk en wel op straat. In de maanden die volgden werd mijn buik steeds dikker en mijn kans op een baan steeds kleiner. Nu is solliciteren in deze tijden van crisis al een uitdaging, maar met een kindje op komst leek het bijna onmogelijk. Ik gaf het even op en kluste wat bij als freelancer tot aan mijn verlof.

Toen op 10 oktober onze prachtige zoon Beau ter wereld kwam, was ik vastbesloten mijn zoektocht naar een opdracht of vaste baan weer op te pakken. Van Triodus tot Exact, van de Gemeente Rotterdam tot aan TUI, het was me het reisje wel. En hoewel ik echt wel weet waar ik goed in ben, wat ik wil en wat ik kan, kreeg mijn zelfvertrouwen na al die afwijzingen steeds weer een nieuw deukje. De zorgen om onze twee kleintjes groeiden met de dag. Tel dat op bij de gebroken nachten en de hormonen die nog door mijn lichaam gierden en ik was soms de wanhoop nabij.

Tot de laatste zaterdag van 2013. Er is niets op tv, de kinderen slapen, mijn man speelt een computerspelletje. Ietwat verveeld open ik Facebook, Twitter en als laatste LinkedIn en lees de laatste updates. Ik zie een oproepje van een recruiter die een interim klus heeft voor een online specialist met een scherpe pen. Na wat heen en weer mailen ligt mijn cv en motivatie de volgende dag bij de klant. De vrijdag erna mag ik op gesprek en ik ben nog niet thuis of daar is het verlossende antwoord: Chantal is vanaf februari weer onder de pannen. Voor mensen met panne. Aan hun auto, fiets of motor. Over drie weken start ik voor vier maanden als E-business Medewerker bij de ANWB. Een leuke organisatie, een fantastische rol met schrijven als belangrijkste verantwoordelijkheid. Zo zie je maar: Hoe frustrerend je banenjacht ook kan zijn, de aanhouder wint! Op naar een nieuw jaar, op naar de volgende stap in mijn carrière.

Incasseren

Een paar dagen na mijn eerste blog voor Rotterdam en Werk werd ik uitgenodigd door de Gemeente Rotterdam. Ik mocht op gesprek komen voor de functie van Junior Communicatieadviseur. Ik was door het dolle, want dit was zo’n functie die voor mij gemaakt leek te zijn. Een allround communicatiefunctie: Van eindredactie tot het organiseren van bijeenkomsten, van intranet tot verkiezingsprogramma’s. Heel divers, een combinatie tussen strategie en operatie. In mijn thuishaven Rotterdam, voor vier dagen per week. Ik zag het helemaal zitten.

Raakvlakken
Ik bereidde het gesprek goed voor, zocht mijn gesprekspartners even op via LinkedIn en was er vorige week dinsdag helemaal klaar voor. Het gesprek verliep, op wat eerste nerveuze minuten na, goed. Ik zag veel raakvlakken met wat ik eerder deed en naar mate het interview vorderde, werd ik steeds enthousiaster.

Een miljoen vragen
En toen begon het wachten op de uitslag. Pas een volle week later zou ik een terugkoppeling krijgen. Die week was er een van een miljoen vragen die zich als een film in mijn kop afspeelde. Had ik alles gezegd wat ik wilde zeggen? Zou mijn enthousiasme goed zijn overgekomen? Als ik het word, hoe regel ik dan zo snel de opvang van mijn dochter en kersverse zoon?

Deukje
Afgelopen dinsdag kwam het telefoontje: De voorkeur ging toch uit naar andere kandidaten. Hoewel ik mezelf inmiddels geleerd heb te hopen in plaats van ergens op te rekenen, kwam deze afwijzing toch hard aan. Ik zeg het eerlijk: een nieuw deukje in mijn zelfvertrouwen, de blijvende zorgen om mijn twee kleintjes en de teleurstelling dat deze leuke functie aan mijn neus voorbij gaat. Het valt me op die momenten soms zwaar de draad van het enthousiast solliciteren weer op te pakken.

Leer- of doe-momentje
Het toverwoord? Incasseren. De klap opvangen, verwerken, weer opstaan en doorgaan. Makkelijk is dat absoluut niet. Vooral na meerdere afwijzingen kan een banenjacht je frusteren. Mijn tip? Je ervaring omzetten in een leer- of doe-momentje. Juist door je onderscheidende talent(en) te gebruiken. Zo is deze afwijzing mijn inspiratie voor een nieuwe blog. Dan realiseer je je weer even extra waar je goed in bent, het leidt af, lucht op en wie weet waar het je volgende week brengt. Op naar de volgende uitdaging!

Netwerken: Als het niet je tweede natuur is

Toen ik in februari mijn baan verloor nadat ik twee dagen ervoor een positieve zwangerschapstest deed, brak voor mij een stormachtige periode aan. Als een bezetene stuurde ik de ene na de andere sollicitatiebrief, mijn Twitter-account vulde zich met een ontelbaar aantal job-accounts en met volle aandacht las ik artikelen over de do’s en don’ts tijdens je zoektocht naar een nieuwe uitdaging. En een woord kwam steeds terug: Netwerken. Zo las ik ergens dat 70% van de actief werkzoekenden een baan vond in, jawel, zijn eigen netwerk.

Dat zette me aan het denken. Want hoe groot was mijn eigen netwerk? Op wat studenten uit mijn studietijd en een aantal ex-collega’s na bestond mijn LinkedIn-netwerk toch voornamelijk uit vrienden en familie. Echt relevante contacten op weg naar een nieuwe functie op het gebied van communicatie had ik niet. Er was dus werk aan de winkel. Uitbreiden, dat netwerk!

En daar was meteen mijn struikelblok. Netwerken is niet mijn tweede natuur. Ik ben niet de spreekwoordelijke kletsmajoor, leg niet zo heel gemakkelijk contact met onbekende mensen. Ik voel me al bezwaard wanneer ik zomaar willekeurig contact leg met een recruiter op LinkedIn. Gedurende de zwangerschap bleef dat netwerken als een donkere wolk boven mijn hoofd hangen. Waar ik moest beginnen, ik wist het oprecht niet.

Tot na de bevalling en ik een oproep zag op Twitter. Het cv-meisje vroeg bloggers voor RotterdamenWerk.nl. Dát paste in mijn persoonlijke netwerk-straatje! Schrijven kan ik als de beste. Daar kan en wil ik me in onderscheiden. Na twee tweets, een motivatiebrief én een gesprek met de enthousiaste oprichter van dit platform, Martijn aan de Wiel, was ik twee contacten en een podium voor mijn schrijftalent rijker.

Het feit dat ik nu de kersverse blogger ben voor RotterdamenWerk.nl en ik daarmee in een voor mij heel nieuw netwerk terecht kom, leerde me dat je je eigen draai moet geven aan de gouden tips om werk te vinden. Zorg dat wat je doet bij je past, dat je jezelf kunt blijven en dat je je er goed bij voelt. Dan gaat zoiets als netwerken vanzelf. Zelfs als het niet je tweede natuur is…

Deze post verscheen eerder op RotterdamenWerk.nl.

Workshop ‘Succesvol bloggen’

‘Je bent uitgenodigd!’ Ik zie de e-mail van Heleen van four months in mijn inbox staan en ik maak stiekem een vreugdesprongetje als ik lees dat ik mee kan doen aan de workshop ‘Succesvol bloggen’. Als Happy nu even niet werkende Mom word ik blij van workshops zoals deze. Ze zijn waardevol voor mijn bedrijf nu en voor op de arbeidsmarkt straks na mijn bevalling. Want hoewel ik al een tijdje blog voor verschillende bedrijven en vanuit mijn privépersoon, durf ik maar niet te starten met die zakelijke blog. Onzeker over het hoe en wat verzin ik al een half jaar de beste excuses om te beginnen.

Categoriseren, gebruiksvriendelijkheid en relevantie
Nu manlief en ik hard bezig zijn om Lire La Suite nieuw leven in te blazen, komt de workshop onder leiding van Dominique van Dam als geroepen. Een heldere doelgroep, gebruiksvriendelijkheid en relevantie lijken de sleutelwoorden om van je blog een succes te maken. En laten dat nu net de drie kernwoorden zijn waar ik vind dat Lire La Suite voor moet staan. E-business waarin helder is wie de gebruiker is, waar hij krijgt wat hij zoekt, en waarin hij aangesproken wordt op een manier die bij hem past. Dominique vraagt ons te mindmappen, een ijkpersoon te bedenken inclusief voornaam en om op basis van slechts de eerste zinnen van drie alinea’s een mini-blog te schrijven.

Duwtje in de rug
En zoals het een echte schrijfster betaamt kan ik het niet laten om direct na de workshop die drie zinnen verder aan te vullen tot een nieuwe blogpost. Want hoewel ik veel geleerd heb en het heerlijk vond om met gelijkgestemden een avondje te brainstormen, leerde ik ook hoeveel ik eigenlijk weet van bloggen en online communicatie. En dat is soms voor mijn onzekere ik net even dat laatste duwtje in de rug om nu eens echt te gaan bloggen over online marketing en communicatie. Inspiratie heb ik genoeg, tijd en discipline ook en nu ook de bevestiging dat ik goed op weg ben. Met dank aan four months en Dominique van Dam voor deze spreekwoordelijke schop onder mijn zwangere kont. En nu aan de slag!

Deze blog werd eerder gepubliceerd op fourmonths.nl.