Het grootste familieportret

Familie. Het blijft een kostbaar goed. Dat besef je je des te meer wanneer iemand overlijdt. Of dat nu iemand uit je eigen familie is of uit die van iemand die je lief is. Het blijven momenten waarop je je realiseert hoe vergankelijk het leven is. Hoe snel het voorbij gaat, dat je de tijd niet terug kunt draaien. Zo´n moment hadden wij afgelopen week toen de schoonvader van mijn schoonzus op slechts 71-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van de spierziekte ALS.

Wij prijzen ons gelukkig dat wij als gezin nog weinig mensen hoeven missen. Dat wij onze bruiloft krap twee maanden geleden mochten delen met onze ouders, broer, zussen, nichtjes, neefjes en beste vrienden. Ons familieportret, een dierbare en prachtige foto.

Deze post verscheen eerder op Quinnycaster.nl.

Workshop ‘Succesvol bloggen’

‘Je bent uitgenodigd!’ Ik zie de e-mail van Heleen van four months in mijn inbox staan en ik maak stiekem een vreugdesprongetje als ik lees dat ik mee kan doen aan de workshop ‘Succesvol bloggen’. Als Happy nu even niet werkende Mom word ik blij van workshops zoals deze. Ze zijn waardevol voor mijn bedrijf nu en voor op de arbeidsmarkt straks na mijn bevalling. Want hoewel ik al een tijdje blog voor verschillende bedrijven en vanuit mijn privépersoon, durf ik maar niet te starten met die zakelijke blog. Onzeker over het hoe en wat verzin ik al een half jaar de beste excuses om te beginnen.

Categoriseren, gebruiksvriendelijkheid en relevantie
Nu manlief en ik hard bezig zijn om Lire La Suite nieuw leven in te blazen, komt de workshop onder leiding van Dominique van Dam als geroepen. Een heldere doelgroep, gebruiksvriendelijkheid en relevantie lijken de sleutelwoorden om van je blog een succes te maken. En laten dat nu net de drie kernwoorden zijn waar ik vind dat Lire La Suite voor moet staan. E-business waarin helder is wie de gebruiker is, waar hij krijgt wat hij zoekt, en waarin hij aangesproken wordt op een manier die bij hem past. Dominique vraagt ons te mindmappen, een ijkpersoon te bedenken inclusief voornaam en om op basis van slechts de eerste zinnen van drie alinea’s een mini-blog te schrijven.

Duwtje in de rug
En zoals het een echte schrijfster betaamt kan ik het niet laten om direct na de workshop die drie zinnen verder aan te vullen tot een nieuwe blogpost. Want hoewel ik veel geleerd heb en het heerlijk vond om met gelijkgestemden een avondje te brainstormen, leerde ik ook hoeveel ik eigenlijk weet van bloggen en online communicatie. En dat is soms voor mijn onzekere ik net even dat laatste duwtje in de rug om nu eens echt te gaan bloggen over online marketing en communicatie. Inspiratie heb ik genoeg, tijd en discipline ook en nu ook de bevestiging dat ik goed op weg ben. Met dank aan four months en Dominique van Dam voor deze spreekwoordelijke schop onder mijn zwangere kont. En nu aan de slag!

Deze blog werd eerder gepubliceerd op fourmonths.nl.

 

 

Loslopende leeuwen en konijnen

Fay heeft het helemaal te pakken. Als een echte wereldreiziger ontdekt ze de wereld om haar heen. Ze wil pertinent niet meer in de buggy, speelt het liefst de hele dag buiten en vraagt of ze mag helpen met tafel dekken, koken en andere volwassen klusjes. Ze plukt bloemetjes op het grasveldje naast de speeltuin en roept vrolijk gedag tegen de voorbij waggelende eendjes. De duiven voor de dierenwinkel op de hoek wil ze het liefst knuffelen en vorige week bekeek ze heel aandachtig een lieveheersbeestje. Het moge duidelijk zijn: Fay is dol op dieren. En ze kent er al best veel, zo bleek toen we voor een bekend buggy-merk een dierenjacht door de wijk moesten doen. Koeien, schapen, vogels, poezen en honden, Fay kent haar klassiekers.

Of toch niet helemaal? Als we naar oma fietsen, krijg ik bijna ruzie met mijn dochter. Dat gevlekte paard in de wei is “niette paard, mama”. Het is volgens haar een koe. Ik probeer tevergeefs mijn gelijk te halen. Opeens schiet ik in de lach en denk aan een zelfde soort, maar nog veel lachwekkendere situatie vorige week. Op weg naar de speeltuin zien we een vrouw haar hondje uitlaten. Zo’n chihuahua. Klein, wit, korte pootjes. Geen kleertjes aan gelukkig. Fay trekt verrukt aan mijn jas: “Mama, een konijn!” De vrouw van de hond draait zich abrupt om en werpt Fay een niet te versmaden blik van ergenis. Ik bijt op mijn lip om niet in lachen uit te barsten. Ik trek een soort sorry-ze-is-nog-geen-twee-gezicht en leg Fay als een verantwoordelijke moeder uit dat het geen konijn is, maar een hond. Fay wil er niks van weten.

Als we vandaag voor de brug staan te wachten tijdens ons wandelingetje Overschie, staat daar een keurige man met een reusachtige hond, een Chow Chow met bruin-blonde vacht. “Mama, mama, een leeuw!” Ik heb geleerd van mijn betweterigheid en zeg braaf: “Ja, mooi he?” De man in kwestie hoort haar niet, maar ik vermoed dat hij dit, in tegenstelling tot de chihuahua-mevrouw, best een compliment vindt voor zijn trouwe viervoeter. Ik geef Fay de dierenkenner een kus op haar blonde haar en denk aan een citaat dat ik pas op Facebook zag: “Sometimes you need to talk to a two year old just so you can understand the world around us again.” En zo is het maar net en kun je op klaarlichte dag in Overschie, Rotterdam zomaar loslopende konijnen en leeuwen tegenkomen…Je bent gewaarschuwd!

Huis-, tuin- en keukeneend

Fay heeft deze week huiswerk. Van Quinny. Ze moet op dierenjacht. ‘Ontmoet een echt dier’, was deze week namelijk de uitdaging. Als je in Fay haar bed kijkt, is dat een makkie. Elke nacht wordt mevrouw vergezeld door Muis, Beer, Nijntje én Lala (ja, een Teletubbie tellen wij ook als dier). Er lopen thuis drie katten rond, oma heeft een hond en we fietsen met regelmaat langs de kinderboerderij in het Beatrixpark (Schiedam). Ze is aandoenlijk als ze met de beestjes bezig is. Als we thuiskomen, gaat ze op zoek naar Timon, Pumba én Moppie om ze netjes gedag te zeggen. Ze aait, ze knuffelt en geeft ze een standje (inclusief vinger) wanneer onze twee katers lelijk naar elkaar uithalen. Op de kinderboerderij voert ze, zonder angsten, de geitjes en ‘sjapen’ en roept ze vrolijk gedag tegen het ‘kippetje’.

We kunnen ons er Quinny-wise dus makkelijk van afmaken deze week. Fay kent al genoeg leuke dieren! Maar zoals het een goede moeder betaamt, ga ik uiteraard met haar op zoek naar nieuwe dierenvriendjes. Als ik ‘s avonds naar de opvang rijd om mijn meisje op te halen, zie ik onze nieuwe buurtbewoners. Sinds een maand of twee paraderen er twee prachtig grote ooievaars over het veldje, waar over twee weken de bouw van een nieuwe woonwijk start. Parmantig lopen ze met hun lange poten door het gras, niet gehinderd door het voorbij razende verkeer. Terwijl ik me verwonder over deze mooie vogels, besef ik me dat dit wel wat voor Fay is! Deze twee kent ze nog niet en ik besluit om dit echtpaar morgen met haar kennis te laten maken.

Als ik vanmorgen de gordijnen open schuif, ben ik blij verrast door de heerlijke lentezon. Fay staat te springen om naar buiten te gaan. We pakken de Quinny Zapp Xtra en wandelen al zingend langs de Schie, op weg naar meneer en mevrouw Ooievaar. Wat een teleurstelling als we bij het veldje aankomen. De twee zwart-witjes zijn nergens te bekennen! Fay kijkt een beetje beteuterd als ik haar uitleg dat de ooievaars weg zijn en dat ik niet weet of ze nog terug komen. Totdat ze aan de waterkant drie eendjes ziet zwemmen. Je weet wel, zo’n witte met oranje snavel en twee blauw-groene met een bruin gekleurde bek. In mijn beleving huis-, tuin- en keukeneenden. Niets bijzonders.

Maar daar denkt Fay heel anders over. Ze klimt met mijn toestemming uit de buggy en roept of de eendjes ‘even komen’. Ik sta verbaasd als de eendjes als op commando het water uit waggelen. Fay zakt door haar knietjes en vraagt of ze ‘lekker gingen zwemmen’? De eendjes kwaken enthousiast en blijven bij de buggy hangen. Fay kletst nog wat in een taal die ik niet versta en zegt dan trots: “Mama, eendjes kwak kwak! Eendjes leuk!”

Dan valt haar oog op de glijbaan aan de overkant en is het gedaan met de eendenpret. Ze vliegt opeens de, gelukkig lege, straat over en ik ren er met een lege Zapp achteraan. Als ze boven op de glijbaan zit, gaat ze nog even staan en schreeuwt naar haar nieuwe dierenvriendjes:  ”Fay even peejen. Doei eendje. Fay peeltuin. Eendje lekker zwemmen.” Ik lach om mijn slimme kletsmajoor en plof neer op het bankje in de zon. Hoezo, geen geslaagde dierenjacht?

Bruidsfotografie, een vak apart

Vorige week stond fotograaf Anouk Raaphorst op de stoep. Onder haar label I Shoot Love maakte zij de foto’s op onze bruiloft. Slechts een krappe vier weken na de grote dag was ons album klaar. In een chique leren koffer was daar het boek dat onze dag niet beter had kunnen samenvatten. Kleurrijke composities, vintage zwart-wit en heel leuke details. Geen geposeerd, statig gedoe, maar spontaan, intiem, ontroerend en hier en daar een vleugje humor. Precies zoals we het van tevoren hadden bedacht, maar dan nóg beter, nóg mooier.

En dat alles deed Anouk op een bijna onzichtbare manier. Op sommige momenten, zoals in de kerk, merkten we niet eens dat ze er was. Bescheiden, lief en attent. Ze liet de mooie momenten zoals ze waren, kwam niet tussendoor voor een gekunsteld momentje. Op het strand maakten we tijdens slechts tien minuten zon en windkracht acht een prachtige shoot. Met luchtige vragen over onze openingsdans en knellende schoenen, zorgde zij ervoor dat dit fotomoment een van de leukste momenten van de dag werd. Mijn man en ik hadden ongecompliceerde lol en juist daarom zijn onze foto’s zo leuk, zo spontaan en vooral zo echt.

Leuk detail: Via Facebook krijg je amper een dag na de bruiloft al een sneak preview, een week later zet ze een heel leuke slideshow online en bij het trouwalbum krijg je alle foto’s op usb-stick, verpakt in een gezellig doosje met heel veel strikken. Zo kun je weken nagenieten van je bruiloft. Heerlijk!

I Shoot Love Fotografie bewijst dat bruidsfotografie een vak apart is. Ben je op zoek naar een fotografe die jullie bruiloft vastlegt zoals ‘ie is? Wil je niet alleen je prachtige jurk laten vastleggen, maar wil je dat jouw trouwreportage jullie verhaal vertelt? Dan is I Shoot Love wat ons betreft echt een aanrader!

Meer info over I Shoot Love? Bezoek de website!

Waterpokken

Als ik Fay op woensdag van het kinderdagverblijf haal, wijst haar juf me op een schaafwondje op haar voorhoofd. Een raar, rood bultje waar een beetje vocht uit komt. Ik zeg dat het ik het in de gaten zal houden en maak me er verder niet druk om.

Raar bultje
Totdat dat kleine bultje zich in twee dagen heeft ontwikkeld tot een ware vulkaan, inclusief rood-roze vlek er omheen. Terwijl ik bij de dokter zit, inspecteer ik nog even snel of ze geen andere rare plekjes heeft en concludeer tevreden dat die op haar voorhoofd de enige is. Conclusie van de huisarts: een geïnfecteerd wondje of een krentenbaard. Smeren met antibiotica en binnen een paar dagen verdwijnt de wond op het oh zo mooie gezichtje van dochterlief.

Huisarts
Ik trek een nummertje bij de apotheek en wacht met Fay op schoot netjes op mijn beurt. Ze is moe en ik streel haar zachtjes door haar haar. Haar zachte, krullende, blonde haar…met een bultje ertussen…en nog een…en ik tel zelfs een derde en vierde. Ik pak de crème toch aan van de apotheker en haast me terug naar de assistente. Ze vindt de bultjes ook vreemd en belt de huisarts om nog even te kijken. Als hij me vraagt of ze de waterpokken al heeft gehad, voel ik me toch een beetje de overbezorgde moeder. Ik zit bij de dokter, omdat mijn dochter een kinderziekte heeft…Het feit dat de huisarts deze conclusie niet trok bij het bezoekje vijf minuten geleden, stelt me enigszins gerust. Ik ben niet écht gek.

Samen cocoonen
Als we thuis zijn en ik Fay haar luier verschoon heeft haar lichaam zich overgegeven aan die vervelende waterpokken. Buik, rug, billen, onderkantje en zelfs haar handpalmen worden ontsierd door rode bultjes. Als op zaterdag de koorts volgt, is onze stuiterbal niet veel meer dan een moe en ellendig krentenbolletje. En hoe sneu ik het ook voor haar vind, toch ben ik een beetje blij. Dat ze deze kinderziekte maar weer gehad heeft, maar ook omdat ik werkloos ben. Dat ik onbezorgd en met alle tijd van de wereld mijn kleine meisje kan verzorgen en een beetje mag verwennen. En dat ik met mijn zwangere lijf naast haar in bed kan kruipen, midden op de dag, is eigenlijk ook best lekker. Cocoonen met mijn ‘pokkenkindje’. En nu snel beter worden, Fay!

Deze post werd eerder gepubliceerd op FourMonths.nl.

Gratis hotspots Rotterdam – Overschie

We zijn alweer even onderweg als Quinnycasters, letterlijk en figuurlijk. Met eindelijk een beetje lente in zicht was uitdaging twee dan ook alles behalve vervelend: Vind gratis hotspots (en geen Hotspots) in jouw woonplaats. Eitje, dachten we. Rotterdam met zijn prachtige Coolsingel, kenmerkende Erasmusbrug en gratis toegankelijke Havenmuseum is eigenlijk al een geweldige plek op zich. Een beetje voor de hand liggend zijn deze drie hotspots wel. En echt kindvriendelijk? Het Havenmuseum is geweldig voor kleine piraten en waterratten, maar wel vanaf een jaar of vier. Fay vindt er nog weinig aan. Shoppen duurt haar te lang én kost met een beetje pech (of geluk) geld. Wij zoeken het daarom dichter bij huis. Gewoon in onze buurt. We wonen namelijk in het prachtige Overschie. Het is een van de oudste deelgemeentes van Rotterdam en lijkt het meest op een dorp. Mijn oma komt hier vandaan, mijn moeder groeide hier op en mijn man vroeg me aan de kant van de Schie ten huwelijk. Het is hier prachtig. Om te wonen, te spelen en te wandelen. Wandel met ons én onze Quinny Zapp Xtra mee door Overschie.

Sidelingepark
Het Sidelingepark is voor ons nog geen twee minuten lopen. Mooi geasfalteerd, dus heerlijk voor onze Quinny. Je vindt hier een kabel- en skatebaan, een klein speeltuintje en de leukste evenementen. Op de voorlopig laatste Koninginnedag genoten wij van live muziek, Fay van het gratis speelkussen en buurtgenootjes verdienden een zakcentje bij op de vrijmarkt. In de zomer vierden we tot vorig jaar de Paradie met artiesten als Kane, Roel van Velzen en Nick en Simon en op Hemelvaartsdag struinden we over de vlooienmarkt. Een gezellige plek, in het hart van Overschie.

De Schie
Vanuit het Sidelingepark lopen we langs de prachtige Schie met aan beide zijden prachtige bomen met kleurige bloesem. Er varen grote vrachtschepen en schattige plezierbootjes voorbij. Fay vindt het geweldig en zwaait vanuit haar wagentje enthousiast naar de mensen op het water. Met een mooi uitzicht op de kenmerkende Grote Kerk en Hoge Brug is deze wandeling eentje uit een sprookje. Ook hier zijn de paden geasfalteerd. De Quinny rijdt als een zonnetje. Door de oude Dorpsstraat langs kleine huisjes met ouderwetse gevel, langs het gratis museum Hoop doet Leven. Voor kleintjes niet zo geschikt, maar je kunt er wel terecht voor snoep uit grootmoeders tijd, mjam!

Speeltuin Schiewijk
Onze laatste hotspot ligt een beetje uit de route. We gaan er met de auto heen, want de Quinny past met geen mogelijkheid op de fiets. Met stip op één staat bij ons en vooral bij onze drie (stief)dochters speeltuin Schiewijk. Een grote, voor velen onbekende, speeltuin, verscholen vlak achter de snelweg (Voor de kenner: vlak achter de Mercedes Benz-flat!) Zand, hoge glijbanen, kruiptunnels, kabelbanen en met een beetje mooi weer een pierenbadje. Je kunt er voor heel vriendelijke prijsjes koffie, fris en zakjes snoep kopen en er staan heerlijke luierstoelen voor papa en mama. In de winter worden er theaterlessen georganiseerd, in de zomer vieren ze feest met een draaimolen en mierzoete suikerspinnen. Fijn detail: De liefste vrijwilligers van Overschie houden een oogje in het zeil. Toegang is niet helemaal gratis, maar een luttele €0,50 cent is toch bíjna gratis (en dat telt ook, vinden wij).

Moe, maar voldaan sluiten we onze reis door Overschie af. Dan valt toch weer op hoe makkelijk de Quinny Zapp Xtra inklapt. Compact als hij is past hij gemakkelijk in de kofferbak. Als stadsmens had ik liever gehad dat hij ook op de fiets paste, maar ik lees zojuist op Twitter dat een van mijn mede-Quinnycasters dé tip heeft om dat voor elkaar te krijgen. Dat bewaren we dan maar voor uitdaging drie!

Leve mama Máxima

Prachtig. Dat vond ik van Koninginnedag 2013. De allerlaatste voorlopig. Eentje met mooie woorden, beeldige jurken en emotionele momenten. Want ja, ook wij zaten in oranje shirts en met tompoucen op tafel voor de televisie. We zwijmelden weg bij de historische troonswisseling en struinden tussendoor de lokale rommelmarkt af.

En hoewel Máxima de show steelde, werd mijn aandacht vooral getrokken door haar drie dochters. Die daar zo keurig zaten en wuifden als dat van hen werd verwacht. Die stiekem tussendoor ook gaapten, zoals ‘gewone’ kinderen doen en die onder mama’s mantel de warmte zochten op een koude, winderige boot op het IJ. Geen onvertogen woord, geen gehuil en geen gesjor aan mama’s rok. En dat terwijl hun papa en mama zo dichtbij zijn, terwijl zij alledrie nog zo jong zijn. Van Dale noemt dit gedrag ook wel ‘voorbeeldig’.

Ik denk aan mijn eigen kleintje en aan onze bruiloft, krap twee weken geleden. Mijn eigen kroning, tot ‘de vrouw van’. Tijdens de voorbereidingen dachten we lang na over Fay en de lange en drukke dag die komen ging. Iedereen die ons lief is en op kan passen zou er die dag bij zijn. Een vreemde zagen we niet zitten en diep in ons hart wilden we ons gezin compleet op deze bijzondere dag. In haar prachtige witte prinsessenjurk met babyroze strik zou zij, op mama na, de mooiste zijn. En de liefste, en de makkelijkste. Althans, dat hoopte ik. Voor mezelf, voor haar papa, maar ook voor opa en oma die een oogje in het zeil zouden houden.

Mooi was ze, lief ook, maar makkelijk zeker niet. In tegenstelling tot de echte prinsesjes gisteren, dartelde Fay vrolijk rond door ’t Readthuys en de kerk. Vrolijk schreeuwend dat wij haar papa en mama zijn. Als ik niet op haar (probeer te) reage(e)r(en), roept ze dwingend mijn voornaam. Mijn vader doet verwoede pogingen haar op schoot te houden, m’n broer lokt haar met rozijntjes die ze niet moet, ik neem haar in mijn armen, ondanks mijn knellende torselet. Niets helpt. Pas na de kerkdienst kan ik het loslaten, kan ik haar loslaten en het beeld in mijn hoofd dat ze voorbeeldig blijft zitten. De gasten lachen om haar, de dominee preekt onverstoord verder, onze prinses heeft een ondeugende big smile op haar gezicht.

Met mijn bruiloft nog vers in het geheugen, krijg ik gister dan ook diep respect voor Amalia, Ariane en Alexia maar nog meer voor hun moeder. Haar kroost zit daar op deze historische en heel lange dag toch maar netjes bij. ’s Ochtends bij die belangrijke handtekening, ’s middags in de kerk en ’s avonds op de boot. Ik vind het bijzonder. En natuurlijk snap ik best dat Fay pas twee is, dat de drie prinsesjes wellicht gedrild worden en in een heel andere wereld opgroeien dan de gemiddelde kleuter, dat het voor de meisjes wellicht ergens ook zielig is om te leven in een gouden kooi. Maar toch. Onze nieuwe Koningin weet drie onvoorspelbare kinderen op een heel liefdevolle manier te temmen in een strak, maar ceremonieel zo prachtig keurslijf. En wat deden de drie kleintjes dat goed. Leve Mama Máxima!

Kieskeurig zijn (of niet)

Twee weken geleden stapten mijn man en ik in het huwelijksbootje. Het was op ongeveer hetzelfde moment dat ik door een klasgenootje van vroeger gewezen werd op een vacature op het kinderdagverblijf waar zij zelf werkzaam is. Een communicatie-marketing medewerker voor maximaal twee dagen in de week. Leuke business, prima te combineren met het moederschap, goed bereikbaar op de fiets. Tussen jurk afpassen en taart bestellen door stuurde ik vol enthousiasme mijn cv en motivatiebrief. Ik vermeldde er nog maar even niet bij dat ik 3,5 maand zwanger was…

Diezelfde middag kreeg ik al een enthousiaste mail terug. Ze vonden mijn cv en werkervaring interessant en zouden me binnenkort uitnodigen voor een gesprek. Wanneer precies konden ze nog niet aangeven, ze wilden eerst de reacties afwachten. Prima, dacht ik!

Na een prachtige, onvergetelijke bruiloft knepen we er een weekje tussenuit. Met Fay een heerlijk weekje weg van de stress die trouwen en werkeloosheid heet. We genoten volop. Van het weer, van onze (b)engel en van elkaar. Totdat mijn iPhone trilt. Het is het kinderdagverblijf waar ik anderhalve week geleden gesolliciteerd heb. Dat ik aanstaande donderdag op gesprek mag komen. Ik antwoord dat ik dolblij ben, maar vraag heel beleefd of de afspraak naar maandag kan worden verplaatst in verband met mijn huwelijksreis. De stemming slaat meteen om. De vrouw aan de andere kant van de lijn lijkt oprecht beledigd. Het blijft even stil en vervolgens sluit ze het gesprek af dat ze me dan in het archief houden. ‘We moeten immers gewoon verder met de procedure.’

Ik betrap mezelf erop dat ik overrompeld ben door wat er zojuist is gebeurd. Ik ben teleurgesteld, maar ook wel een beetje geïrriteerd  Ik leek een goede kandidaat tot ik niet op het door hun gekozen tijdstip kan verschijnen. En dat terwijl de datum, of in ieder geval, de week waarin deze gesprekken zouden worden gehouden mij volledig onbekend was. Of ben ik zelf niet dankbaar genoeg en heb ik in deze tijd van financiële crises het recht niet om niet te kunnen? Moet ik blij zijn dat ik überhaupt word uitgenodigd en moet ik alles op alles zetten om toch te gaan? Het houdt me, twee weken na dato, nog steeds bezig. Niet zozeer voor deze ene functie, maar meer in het algemeen als het gaat om het vinden van een nieuwe baan. Misschien mag je niet kieskeurig zijn? Of moet je dat juist wel zijn, omdat je daarmee aangeeft waar je voor staat? Ik vind het een lastige, maar uitdagende klus. Op naar de volgende sollicitatie!

Deze post werd eerder gepubliceerd op FourMonths.nl.

De (on)zin van Twitter

Sinds mijn ontslag in februari begeef ik me weer met enige regelmaat op mijn persoonlijke Twitter-account. Het is een stukje tijdverdrijf, nieuwsgierigheid én een goede manier om de laatste vacatures te spotten. Ik doe bijna dagelijks een rondje #vacature en kijk een aantal keer per dag of er nog een leuke Tweet tussen staat. Toch betrap ik mezelf na elk bezoek op een onbevredigend gevoel, soms zelfs tot irritatie aan toe. Ik word bedolven onder Tweets over de bijna bij iedereen gelijke waan van de dag, nieuws dat ik ook al las op internet, hoorde op de radio en zag op tv. Instanties die niet begrijpen hoe Twitter werkt en veertig keer dezelfde vacature retweeten. Bedrijven en mensen die alleen zichzelf promoten en nooit iets melden waar ik ook echt iets aan heb. Maar wat doe ik zelf eigenlijk? Ook niet meer dan dat. Ik kijk naar mijn Tweets van de laatste twee maanden en kom toch ook niet veel verder dan berichten over de poppenkast die ‘pausverkiezing’ heet, promotie van mijn eigen blog / columns en de vraag of iemand nog leuke vacatures voor me heeft.

Interessant doen om het interessant zijn
Hoewel ik zowel zakelijk als privé ervaring heb met het inzetten van Twitter, heb ik eigenlijk al sinds mijn allereerste account ruzie met Twitter. Ik vind het net niks. Misschien is het de beperkte ruimte die voor mij de kracht van dit medium beperkt. Dat je bericht eigenlijk altijd te oppervlakkig blijft om echt iets waardevols te roepen?

Ik probeer te achterhalen wat de (on)zin van Twitter is. Is Twitter niet een medium om interessant te doen alleen maar om interessant te zijn? Of kun je er ook daadwerkelijk iets uit halen? Volg ik gewoon geen interessante mensen of moet ik Twitter gewoon zien als ‘just for fun’ in plaats van een interessant en waardevol medium? Is het anders als je Twitter gebruikt als bedrijf?

‘Ik doe maar wat’
Ik denk terug aan een lezing op het Mediafacts Uitgeverscongres van Grazia-hoofdredacteur Hilmar Mulder die vol trots, maar zonder echte strategie vooraf, vertelde over haar succesvolle inzet van Twitter. Ze deed maar wat en had binnen no-time duizenden volgers (16.097 om precies te zijn). Ik volg haar en haar magazine sinds die ene presentatie. Hun geheim? Niets spannends. Regelmaat, celebrity-waan-van-de-dag en teasen, maar qua inhoud geen hoogstaande literatuur of wetenschap. Wat ze er wel mee bereikt? Een substantiële groei in het aantal bezoeken aan Grazia.nl.

Klaagmuur
Twitter is een (inter)nationale klaagmuur, maar wel een die verbindt. Ooit wel eens tv gekeken met Twitter op je tweede scherm? Het maakt tv kijken serieus veel leuker, vooral als je alleen op de bank zit. Jubelen over het Nederlands elftal of gieren om majorettende meisjes op RTL4, die van het podium afkukelen. Klagen over de app van #weetikfail die wederom niet werkt. Heerlijk. En terwijl ik verder nadenk over wat Twitter nu eigenlijk is, kom ik tot een geweldige anti-climax: Twitter is social. Niets meer, maar zeer zeker ook niets minder. Gewoon lekker met elkaar. Met de mensen die je leuk en interessant vindt. En daarnaast een visitekaartje voor jezelf afgeven? Laten zien wat jij in huis hebt? Waarom ook niet? Voor sociale interactie heb je immers niet alleen die ander nodig, maar ook, of misschien wel juist, jezelf.