Home sweet home

Na negen uur KLM zet ik weer voet op Nederlandse bodem. En da’s best fijn. Dat betekent namelijk dat ik bijna thuis ben. Redelijk onbewust haast ik me naar de uitgang van het vliegtuig dat me de afgelopen uren vooral heel veel nek- en rugpijn heeft bezorgd. In de hangar worden we verwelkomd door een ietwat te grote en agressief uitziende hond. Hij wordt in toom gehouden door een oerhollandse (lees: chagerijnige) man van de marechaussee. “Links blijven en doorlopen!”, roept hij luidkeels. Ik schrik. Nog geen tien meter verder staat een hele kudde collega’s van de man met hond. M’n tas mag weer op de band en daarna krijg ik fijn een vuurdoop van vragen: ‘Wat heeft u in Suriname gedaan? Met wie? Waarom? Wie heeft je ticket betaald? Waarom ben je alleen? Je lijkt niet op de foto in je paspoort?’

Ondertussen vraag ik me langzaam af of ik in CSI ben beland en probeer heel erg m’n best te doen om weloverwogen antwoorden te geven. Maar ik ben moe en mijn gedachten dwalen af naar oerwoud, hangmatten, gin tonic, veel zon en Zsazsazu…Eindelijk, 12 security rondes verder, het verlossende woord: “Loopt u maar door.”

Als ik op de trein zit te wachten, besef ik me opeens hoe indrukwekkend deze reis is geweest. Zoveel gezien,  zoveel geleerd over met name mezelf. It was one hell of a ride, maar ik had dit voor geen goud willen missen. De trein stopt, ik stap in. Weg van Schiphol, op naar Overschie. Home sweet home…

Heimwee

HeimweeVandaag baal ik. Mijn vijand Heimwee heeft net zijn eerste klap uitgedeeld. En hard ook. Ik sta hier in de bloedhitte voor Liberty Mall en de tranen stromen over mijn wangen. Ik mis thuis. Als een motherf*cker. Wat ik precies zo mis, weet ik eigenlijk zelf niet. Het eten is hier meer dan goed, het huis van Boyke is een prima verblijfplaats, de collega’s hier zijn harstikke vriendelijk. En toch zou ik willen dat ik nu in ons benauwde kantoor in Rotterdam zat. Dat er iets nuttigs uit m’n handen kwam, dan slechts een bord vol Surinaamse bami dat met een smak op de grond klettert. Dat ik nuttig mee kon praten over de business, in plaats van met een knalrode kop te stamelen dat ik geen idee heb. Het is duidelijk: Ik ben hier op m’n slechtst. En dat was nou net niet de bedoeling van dit business tripje…

Een land vol tegenstrijdigheden

hangmatNa een vrij relaxte vlucht, zit ik nu te werken op ons kantoor in Paramaribo, Suriname. Familie en vrienden die me online zien, hebben maar een vraag: ‘Hoe is het daar?’. Ik hoef er niet lang over na te denken. De ritjes die we hier tot nu toe gemaakt hebben, laten slechts een indruk achter: Dit land staat bol van tegenstrijdigheden. Ik ben niet zo een heel reislustig persoon en kwam slechts een keer buiten Europa voor een zomervakantie naar het uber-Westerse Miami. Het is voor het eerst dat ik in een veel minder (of liever: ander) ontwikkeld land ben, dan mijn eigen stekkie in Nederland.

Op weg van vliegveld naar kantoor zie je in een en dezelfde straat krakkemikkerige hutjes naast door Chinezen gebouwde complexen. Kleine houten huisjes in de schaduw van grote ananas-bomen met de was op de traditionele waslijn liggen tussen ongerepte natuur. Nog geen 2 minuten later weer een villa, omgeven door zuilen in zoete oranje en gele kleurtjes. Tientallen eenzame honden zwerven door de straten op zoek naar eten. Een zanderige weg zonder enige vorm van wegbelijning noemt men hier de hoofdstraat. De bewoners hier rijden als gekken. Al kreeg ik een miljoen toe, ik zou hier niet durven rijden.

Ik merk nu pas hoe verwend ik ben met mijn eigen huis, auto, computer en supersnelle internetverbinding. Hoe erg ik gesteld ben op mijn eigen plekkie en 220V stopcontacten. Net een Chinese stijltang en fohn gekocht, omdat mijn eigen spulletjes hier niet werken. Ja, ik heb duidelijk moeite met deze cultuur. Niet omdat ik het veroordeel, niet omdat ik het minder vind. Gewoon, omdat alles anders is. Omdat ik het moeilijk vind te beseffen dat er echt mensen leven in hutjes van hout, tussen vervallen gebouwen en zandvlaktes.

Aan de andere kant biedt dit land zoveel moois. De natuur is adembenemend, de ontwikkeling die dit land zichtbaar meemaakt is mooi om te zien. Grote, luxe hotels schieten als paddestoelen uit de grond. Bij de Mall komt een grote bioscoop en een rits nieuwe winkels. Het land lijkt ongedwongen; zoveel bureaucratische regels dat ze spontaan door de hele bevolking worden genegeerd . En Boyke heeft een hangmat in de tuin en palmbomen voor de deur. En gekke Snowy. Ik blijf hier nog even…

Huismus

huismusHet is officieel: Ik ben een huismus. Terwijl hele kuddes zich in deze weken van het jaar opmaken voor een fantastische vakantie, zit ik aan te hikken tegen maar liefst 3 vliegreizen. Dinsdag vertrek ik voor vijf dagen richting Suriname. Voor het eerst in bijna drie jaar ga ik mijn collega’s aldaar ontmoeten. Daarna reis ik met zuslief af naar Turkije en in juli staat er nog een tripje naar Formule 1 op het program.

Suriname werd mijn doodvonnis. Slechts twee weken van tevoren stond mijn baas aan m’n bureau met de boodschap dat ik er een weekje tussenuit kon. ‘Wannneer? Over twee weken al?!’ … Sindsdien word ik vergezeld door mijn jaarlijks op bezoek komende vakantiestress. In twee weken m’n koffer inpakken is voor mij Mission Impossible. Ik ben het type dat zich op zijn minst een half jaar moet voorbereiden op een vertrek naar het buitenland. Zo iemand die ruim 3 maanden van tevoren een checklist maakt. En dan nu het moment om mijn principes te laten varen. Ik kan namelijk niet anders. Dinsdag al zit ik in het vliegtuig. God, wat heb ik er een moeite mee. Buikpijn, knikkende knieen en nu al een ramp voor mijn reisgenoot. Mag ik misschien thuisblijven?

Onze allereerste fan!

Facebook-pagina van The Ticket EnterpriseIk blog stiekem even onder werktijd. En dat mag…soms. Vooral als we iets te vieren hebben! Ik breek mijn hersens tegenwoordig over onze corporate website www.ttenterprise.com. Als communicatiemanager ben ik veranwoordelijk voor alle content en dat is lekker. Research doen, met woorden stoeien, jezelf ergeren aan te luidruchtige collega’s en het ‘Ik-ben-schrijfster-en-ik-zit-altijd-over-het-maximum-aantal-woorden-heen-syndroom’. Soms frustrerend, maar veel vaker inspirerend.  

Na een rondje Google bleek een Facebook-page onmisbaar. Dus hup, een pagina aangemaakt met een mooi logo en updaten maar. En wat zie ik vandaag? Onze allereerste fan, :-). Ja, we hadden er al vijf, maar die zijn niet echt. Dat zijn collega’s, dat telt niet. Maar nu is er een individu dat ons (a) heeft gevonden en (b) ons leuk vindt. Joehoe, we doen het dus niet voor niks. Op naar de 100, thanks Antonello Lai!

Woorden

Ik zocht naar woorden
Woorden die omschrijven
Wat jij voor mij betekent
Ik vond ze niet
Want herinneringen zijn niet te vatten
In de regels van mijn gedicht
Woorden zijn slechts woorden
Ze zijn er nooit genoeg
Wat jij voor mij betekent
Dat koester ik van binnen
Ik sluit het op
Heel diep in mijn hart